ทำไมต้องมีละครโรงเล็ก
posted on 06 Mar 2008 10:32 by crescentmoontheatre in 1
Small but Beautiful
ละครโรงเล็ก @ Crescent Moon Space ที่เล็กๆที่ว่านี้อยู่ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ ชั้น 1 ด้านหลังแท่นหินสีดำ ตรงลานน้ำพุ แต่เดิมห้องนี้เคยเป็นห้องสำนักงานของพระจันทร์เสี้ยวการละคร ซึ่งได้การสนับสนุนให้ใช้พื้นที่นี้จากสถาบันปรีดี พนมยงค์ ตั้งแต่ปี 2541 จนถึงปัจจุบัน เราใช้เป็นห้องทำงาน ที่ซ้อม ที่ประชุม ที่จัดทำอุปกรณ์ และเป็นที่สุมหัวทำงานละครและงานศิลปะอื่นๆที่เราสนใจ
ขนาดห้อง 5.90 เมตร x 7.70 เมตร จำนวนผู้ชมประมาณ 30-40 ที่นั่ง เปิดพื้นที่เมื่อเดือนเมษายน 2550 เป็นต้นมา เราตั้งใจให้เป็นแบบแบ็ลคบ๊อกซ์ แต่อาจเป็นบ๊อกซ์ที่เล็กสักหน่อยก็เลยเหมาะสำหรับการแสดงขนาดเล็ก ใช้อุปกรณ์และฉากน้อย แต่ข้อดีก็คือนักแสดงกับผู้ชมนั้นอยู่ในระยะใกล้ชิด
ละครเวที เป็นสาขาหนึ่งของงานศิลปะที่มีคนพูดว่า “เป็นลูกเมียน้อย” มีคนดูน้อย หน่วยงานต่างๆให้ความสำคัญกับละครน้อยกว่าที่ควรจะเป็น และเมื่อเศรษฐกิจไม่ดี สปอนเซอร์ที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ก็กลับยากขึ้นอีกมาก เราสร้างโปรดักชั่นใหญ่ได้แค่ปีละเรื่องสองเท่านั้น เราขาดทั้งพื้นที่แสดงงาน แล้วก็ขาดความต่อเนื่องในการแสดงงาน ความหวังลึกๆของคนทำละครก็อยากจะมีโรงละครดีๆ(ซึ่งไม่จำเป็นต้องขนาดใหญ่)ไว้เป็นที่ทำงาน คิดงาน สร้างงาน และที่แสดงงาน เราจะหาจากที่ไหน เคยถาม เคยหา เคยพูดกันในที่ประชุมใหญ่ๆ ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ แต่เราต้องอยู่ ต้องมีงาน คนทำงานจึงรอไม่ได้
ที่เราทำได้คือ เราต้องปรับตัว หาที่เล็กๆที่เราจะทำให้มันเป็นจริงได้เท่านั้น เพราะการมีพื้นที่ของเราเอง มันจะเป็นจุดศูนย์กลางให้คนเข้ามาหาเรา คนที่เข้ามาหานี้ก็รวมทั้งคนที่อยากทำงานกับเรา อยากฝึกกับเรา เพื่อนคนละคร และผู้ชม การมีโรงละครของเราเองทำให้เรามีอโอกาสจัดแสดงได้ต่อเนื่องมากขึ้น เปิดอบรมละครได้ น้องๆสมาชิกรุ่นใหม่ก็ได้ใช้เป้นที่ฝึกฝนและได้แสดง เมื่อเราทำเวริ์คชอปเราก็จะได้มีโชว์เคสดีๆเปิดให้คนเข้ามาดู มาแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องละครได้
ข้อมูลเพิ่มเติม